HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
Log in
Username:
Password:
Log in automatically: 
:: I forgot my password
STAFF
Administrators
- KENTA OROCHI

Moderators
- BLAKE BELLADONNA
SEASON
Autumn
De herfst is aangebroken in Alivar. De warme dagen zullen een stuk kouder zijn. De temperatuur kan oplopen tot ongeveer 15°C. Misschien is het handig om maar eens een plaats te zoeken waar je de komende Winter gaat doorbrengen, want deze zal al snel volgen. Ook in het noorden daalt de temperatuur. Het kan hier rond de -10°C worden.
IMPORTANT TOPICS
- REGELS
- INFORMATIE ALIVAR
- HET PLOT
- TOKEN SHOP
TRIBES
OTM
CHARACTER OTM

Levi Heichou

TOPIC OTM


Euhm. Hi?
LINKPARTNERS
Wil je buttons ruilen met onze site? Stuur dan een PM met de button en de link van je site naar Kenta Orochi. Jou button zal dan tussen onze linkpartners komen te staan. In ruil hiervoor, verwachten wij dat onze button op jou portaal of tussen je linkpartners komt.




Share | 
 

 Help me, it's so cold here... (OPEN)

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Annie Halverson

avatar

Female Posts : 35
Tokens : 12

Character sheet
Leeftijd: 16years old
Soort: Human
Partner: ..

PostSubject: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Fri Sep 05, 2014 8:30 pm


Annie Halverson.
Haar verkleumde handen gleden langs de wand van de ijsgrotten, waardoor ze lichtjes begonnen te verkleuren, de eens zo blauwe ogen keken triest voor zich uit terwijl ze rondkeek, hulpeloos verloren. Zonder enig besef van tijd en van waar ze was ging ze zitten, om uit te rusten, wat eigenlijk geen goed idee was. Langzaamaan begon ze haar grip te verliezen op de realiteit en bracht ze haar bloedende hand richting haar kleine dolk om zichzelf weer overeind te helpen door behulp van haar dolk in het ijs te steken. Een kleine zucht verliet haar lichaam, wetende dat ze zichzelf hier door zou moeten zeulen. Een andere dolk werd uit de schede gehaald en zo sleepte ze zichzelf verder, met de dolken in het ijs slaand zodat ze de grip van haar voeten op het ijs niet zou verliezen en vlak voor ze de uitgang bereikte zakte ze in eenmaal ze de dolken uit de wand haalde. Compleet uigeput staarde Annie naar haar gevoelloze benen, hopend op hulp sinds haar handen compleet waardeloos waren sinds ze zo lang in de kou had gezeten. Haar handen waren aan het bloeden vanwege de frostbite die op haar handen was geslagen. Zachtjes begon ze herhaaldelijk te mompelen met een trillende stem van de koude: "Help me... het is hier zo koud..."

 
Skye



(Open voor iedereen :3)




Last edited by Annie Halverson on Sat Sep 20, 2014 1:17 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile
Vincent O'Byrne
Grand prince
avatar

Male Posts : 153
Tokens : 37

Character sheet
Leeftijd: 17 years old
Soort: Shapeshifter
Partner: I'll go the way, lead the way to your darkest sin

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Fri Sep 05, 2014 9:37 pm


I N T O  T H E  C O L D WITH ANNIE HALVERSON

Vincent's handen trillen. Het is koud, zó koud bij de ijsgrotten. Al een half uur tuurt Vincent uit over de met sneeuw begoten toppen van Alivar. In dat half uur zijn Vincent's vingers geleidelijk gevoelloos geworden en voelt zijn huid angstaanjagend koud aan. Vincent's paarse lippen zouden je doen denken dat hij onderkoeld is, maar het is het vuur wat vanuit binnen brand, wat hem warm houdt. Vincent's helblauwe ogen glijden langs de sneeuw bij zijn schoenen, zijn gezicht betrokken, weg in gedachten. Wat zou hij gaan doen vandaag? Wat zou vandaag anders maken als morgen? En wat zou hij morgen anders doen? Zijn de vragen die door de binnenkant van zijn schedel botsen. Op geen van allen heeft hij een goed antwoord. Vandaag zou er gejaagd moeten worden, en hij zou zijn hut moeten verstevigen tegen de eventuele regenval en nachtelijke kou. Vincent zucht, een witte wolk aan condens producerend. Wat vandaag kan, kan morgen net zo goed. Bedenkt hij zich simplistisch en hij laat zich achterover in de sneeuw vallen. Enkele zonnestralen verwarmen zijn verder bevroren gezicht, waarbij een intens gevoel van geluk hem vult. Hij had geluk dat hij leefde, dat hij een deel uit maakte van deze wereld. Dát alleen al was het waard om bij elke tempel te bidden en te offeren. Beetje bij beetje opent Vincent zijn ogen, de grijze hemel in gedachten bestuderend.

Uit het niets krabbelt Vincent overeind, de losse sneeuw uit zijn haren en kleding schuddend. Vincent loopt vastbesloten naar het uiterste puntje van de cliff waar hij eerder gezeten had. Met de punten van zijn schoenen over de rand van de cliff heen staart hij de diepte in. Langs de mist en de puntige rotsen naar het helblauwe water diep onderin het dal. Het is prachtig hier op Alivar. Zijn gedachten worden abrupt verstoort door een luide brul vanuit de hemel. Vincent kijkt grijnzend op, zoekend naar de grootste jagers van de hemel; de draken. Enkele secondes kan hij genieten van een parelwitte draak die door de lucht heen spiraalt voordat deze achter een van de bergen verdwijnt. Prachtig. Dankzij het zien van zowel de prachtige natuur als zijn levensvormen pompt er adrenaline door Vincent zijn aderen. Hij wacht geen moment langer en transformeert in zijn andere vorm; een blauwe tijger voorzien van zwarte strepen en zijn bekende blauwe ogen. Hij rekt zijn hals uit, likt zijn slachttanden af en kneed de sneeuw fijn tussen zijn grote klauwen. Vincent voelt zich geen moment meer in leve als dat hij zich voelt als dier. Alles voelt zoveel meer... echt. Met een krachtige afzet van zijn achterbenen danst hij door de sneeuw heen, hier en daar zacht gegrom producerend.

Enkele minuten brengt hij nog door op de berg voordat hij aan de afdaling bevind. Hij is al langs de grote grotten gerend wanneer zijn scherpe gehoor een kreet van hulp opvangt. Abrupt maakt hij een sliding stop, zijn hoofd draaiend naar waar het geluid afkomstig is. Iemand. riep. om. hulp. Zijn de woorden die iedere andere gedachte uitbannen. Zonder af te wachten of twijfel dendert hij terug richting de grotten. Het is de stem van een vrouw, die telkens dezelfde zin herhaald. Binnen een minuut staat hij oog in oog met haar. Op een nu langzamer tempo loopt hij naar haar toe, zijn ogen in de hare vastbijtend. Even lijkt hij te verdwalen in haar ogen, maar hij wordt uit zijn droom geroepen door de kou die ze afstraalt. Hij duwt zijn kop kort onder haar hoofd voordat hij van tactiek veranderd en zichzelf om haar heen krult, zijn klauwen zo ver mogelijk ingetrokken. Een zacht gepur verlaat zijn keel terwijl hij zichzelf zo dicht mogelijk tegen haar aandrukt. Het voelde intiem en onwennig maar als het op leven of dood aankomt is Vincent tot alles in staat. Wat deed ze hier, alleen!?


We stand alone, together.
tag
### words
///
robb stark



Sent by forces beyond salvation, there can be not one sensation
brace yourself for all will pay, help is on the way.
Back to top Go down
View user profile
Annie Halverson

avatar

Female Posts : 35
Tokens : 12

Character sheet
Leeftijd: 16years old
Soort: Human
Partner: ..

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Fri Sep 05, 2014 9:52 pm

Eerder had ze zichzelf weggeslopen, door middel van haar dolken omdat ze nog amper de kracht had om haarzelf te bewegen zonder enige hulp van ondersteuning. Nu zat ze hier, voor de uitgang van de grot, verkleumd van de kou en bloedend dankzij de uren dat ze hier vast had gezeten.

Hoe lang zat ze hier al wel niet? Annie had er geen idee van, maar wat ze wel wist dat ze het enorm koud had en elke keer ze uitademde er een wolkje uit haar mond ontsnapte. Haar blauwe ogen waren gevuld met tranen, door zowel de eenzaamheid en de angst, angst om dood te gaan in deze vriezende kou. Ze deed een poging om hulp te roepen, haar stem zwakte af bij elke keer ze het herhaalde. Haar tranende ogen keken omhoog toen ze een geluid hoorde, haar ogen keken verschrikt naar het dier waarmee ze oog in oog stond. Ze bleef naar het dier kijken, doodsbang en trillend. Ze ging opgegeten worden, maar de kracht om terug te krabbelen had ze niet meer, bloed drupte van haar handen op de sneeuw en haar adem stokte toen de tijger rondom haar ging liggen, haar proberend op te warmen! Haar lichaam ontspande zich bij het gepur en ze bracht trillend haar hand naar de vacht van het prachtige dier dat had besloten haar op te warmen. Een lichte glimlach vormde zich op haar trieste gezicht terwijl ze het dier aaide en dichter bij hem kroop om zichzelf op te warmen. “D-dankje...” waren de woorden die haar mond verlaatten. Iemand had haar kreet om hulp gehoord, en die was nu hier om haar op te warmen.
Ze was het dier zo dankbaar, ze bleef de tijger aaien, als teken van dank omdat ze nu niet zou doodgaan om een stomme rede zoals de kou.


Back to top Go down
View user profile
Vincent O'Byrne
Grand prince
avatar

Male Posts : 153
Tokens : 37

Character sheet
Leeftijd: 17 years old
Soort: Shapeshifter
Partner: I'll go the way, lead the way to your darkest sin

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Sat Sep 06, 2014 9:14 pm


I N T O  T H E  C O L D WITH ANNIE HALVERSON

Het eerste contact tussen zijn eigen warme vacht en haar ijskoude lichaam doet er bijna voor zorgen dat Vincent terugtrekt, maar hij doet het niet. Ze had om hulp gevraagd, en Vincent zou alles binnen zijn macht doen om haar te helpen. Niet iedereen heeft een dikke vacht zoals die van hemzelf, nee niet iedereen heeft dat 'geluk'. De trillende angst in haar ogen was Vincent niet ontgaan maar er was simpelweg geen tijd om alles 'rustig aan te doen'. Hij had geen intenties om haar aan gort te scheuren, als dat zo was had hij dat al lang gedaan. En Vincent hoopte dat ze dit feit vroeg of laat ook zou beseffen. De hele situatie brengt Vincent terug naar een tiental jaren geleden, toen hij pas een welp was. Zijn echte moeder had hem achtergelaten in een van deze ijsgrotten, achtergelaten om te sterven. Waarom blijft een mysterie en als er hints waren in de grot waar ze hem had achtergelaten waren die nu al lang verdwenen. Vincent kan zich niet eens meer herinneren waar het was, voor zijn gevoel kon het net zo goed in deze grot zijn. Op een meer alerte manier tuurt hij nu de grot door, waar duizend minuscule ijskristallen hem terug aankijken. Waar een enkele welving van het plafond hem bekend voor lijkt te komen, zegt de rest hem weer helemaal niets. Kort gromt hij onder zijn eigen adem, gefrustreerd door zijn eigen falende geheugen. Hij zou het niet eens moeten wíllen herinneren. Geen enkele fatsoenlijke moeder laat zijn kind zomaar alleen achter, nee elke herinnering die er is kunnen beter niet opgerakeld worden.

Het geluid van een schokkende trillende adem naast hem ontwaakt hem uit zijn dagdroom. De angst in haar ogen leek iets te zijn gaan liggen en hij kan haar handen over zijn vacht voelen glijden. Het gevoel is intiem van soort, um laten we zeggen zeer persoonlijk. Alsof zijn blote huid gestreeld wordt, en er door zijn haren heen geweven wordt. Een luid rommelend geluid, wat gepur moet voorstellen, vult de ruimte weer, stilletjes genietend. Vincent had eigenlijk in zijn mensen gedaante willen veranderen maar vanaf het moment dat het duidelijk werd dat ze kou leed, leek hem dat geen goed plan. Als mens kon hij haar geen warmte bieden, als mens had hij geen vacht om tegen aan te kruipen. Nee zijn beslissing om tijdelijk in zijn dierengedaante te blijven leek juist te zijn, voor nu. In ieder geval tot haar ledematen wat meer ontdooit zijn en deze vrouw weer zelf verder kon. Vanuit zijn ooghoek ziet hij het vrouwelijk persoon glimlachen. Misschien is ze bij dat ze 'gered' wordt? Of misschien is de kou haar te veel geworden en zijn dit de eerste tekenen van onderkoeling? Vincent is niet wijs in de kleine seintjes en tekenen, en is zelden de snelste met dit soort hints. Ook nu blijft haar bibberende glimlach hem een mysterie.

Een mysterie blijkt slechts seconden later een groot woord te zijn, aangezien het inderdaad een glimlach uit dank was, een opgeluchte glimlach. Hij hoort haar trillende stem aan en streelt kort met de zijkant van zijn hoofd langs haar wang. De vrouw nestelt zich nog dieper in zijn vacht, waardoor zijn spieren kort verkrampen bij het nieuwe niveau van dichtheid. In dat moment van dichtheid dringt een ijzerachtige geur zijn neusgaten binnen. Bloed. Ze is gewond beseft hij. Hij krult zijn hoofd om haar heen, op zoek naar haar wond, die zich bij haar hand had verscholen. Het rommelende gepur wordt kort iets luider, en hij brengt zijn neus voorzichtig naar haar hand toe. Hij wilde haar dingen vragen, maar in deze gedaante was dat onmogelijk. Zachtjes drukt hij zijn natte neus tegen haar hand aan, zo een poging makend tot zichzelf uit te leggen. Minuten verstrijken, kwartieren, misschien wel uren. Vincent blijft wakker, ook al brengt haar strelende hand hem in een slaperige bui. Nog even en de zon zou over de toppen schijnen en zelfs de temperatuur hier in de bergen verbeteren. Haar temperatuur voelt inmiddels al beter aan. Slaperig vraagt Vincent zich af wie ze is, en hoe ze hier beland is en wat ze hier hoopte te bereiken. Speels bedenkt hij zich dat hij samen met een vrouw in een grot gelegen heeft. De omstandigheden zijn anders, maar het voelt voor hem even persoonlijk. Het rommelende geluid stopt en Vincent legt zijn hoofd slaperig op de koude vloer neer. Zijn ogen nog maar op een kiertje. Hij gaapt, zijn slagtanden ontblotend en tong krullend. Hoe lang zouden ze hier al zijn?


We stand alone, together.
tag
### words
///
robb stark



Sent by forces beyond salvation, there can be not one sensation
brace yourself for all will pay, help is on the way.
Back to top Go down
View user profile
Annie Halverson

avatar

Female Posts : 35
Tokens : 12

Character sheet
Leeftijd: 16years old
Soort: Human
Partner: ..

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Sat Sep 06, 2014 9:49 pm

Annie raakte het dier aan, zich niet van het feit bewust dat hij niet echt een dier was. Ze kon het natuurlijk niet weten, ze had het te koud om helder te kunnen nadenken, maar zijn warme vacht om haar heen deed het hem wel, ze voelde zichzelf opwarmen, als een ijsblokje dat aan het smelten was, haar fragiele lichaam stopte langzaamaan met trillen en ze dacht terug aan hoe ze hier was terechtgekomen.

Een hete pook werd op mijn rug gebrandt, een teken dat je een stamlid was van de meest cruë stam die je je maar kon voorstellen, ik was er in gedwongen geweest en sinds ik maar een ‘zwak’ meisje was, dachten ze meteen de overhand over me te hebben, verkeerd gedacht dus. Het bloed van op mijn dolk was ondertussen al weg, maar de ijzerige geur was er nog steeds wel op aanwezig. Nadat ik de stam op zijn kant had gelegd, ben ik gaan lopen, lopen, lopen, lopen tot ik een betere plek had gevonden, tot ik veilig was.

Ze keek eventjes op met haar ijsblauwe ogen, ze was in gedachten verzonken geraakt, een gelukzalige glimlach verscheen toen ze de zachte vacht van het dier voelde. Haar vingertoppen raakten de haartjes lichtjes aan en ze mompelde een dankje tegen het dier, niet dat deze het ooit zou snappen, maar, ze wist maar nooit. Hij had immers haar leven gered terwijl ze was gaan lopen van een stam die niet veels goeds voor haar in petto had. Ze kroop dichter in de vacht, een poging haar nog beter en sneller op te warmen, zodat ze sneller weer te been kon en verder kon in haar zoektocht naar een goede thuis. Even dacht ze terug aan het brandmerk op haar rug en ze kneep haar ogen stijfdicht terwijl ze haar vuisten balde, meer bloed welde op uit de wonde en ze haalde ze weg van de vacht, om deze niet vuil te maken. Ze was genoeg opgewarmd toen ze opeens een snuit tegen haar hand voelde. Ze keek naar het dier en glimlachte terwijl ze haar hand op het dier haar hoofd legde. “Dankje, dankje voor alles,” ze maakte haar jas in orde en ze haalde sneeuw uit haar haren terwijl ze weer rechtstond. “Kom je mee?” ze keek vragend en met een glimlach richting het dier, hopelijk kreeg ze wat gezelschap tijdens haar reis, zo was ze niet meer alleen.


Back to top Go down
View user profile
Vincent O'Byrne
Grand prince
avatar

Male Posts : 153
Tokens : 37

Character sheet
Leeftijd: 17 years old
Soort: Shapeshifter
Partner: I'll go the way, lead the way to your darkest sin

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Tue Sep 09, 2014 2:10 pm


I N T O  T H E  C O L D WITH ANNIE HALVERSON

Onzichtbaar voor de buitenwereld, speelt er binnen in Vincent een tweestrijd plaats. Slaap versus wakker blijven; een oneindige cyclus hier op Alivar. Val je in 'slaap' wordt je vroeg of laat geteisterd door een of ander demonisch geval, wat je van je leven berooft. Wat je ook doet, vroeg of laat valt iedereen in slaap; de oneindige variant dan wel. Vincent heeft weinig ervaring met de dood, en hoopt dit voorlopig nog zo te houden. Vincent's moeder is een zonnestraal en nog altijd perfect gezond. Zijn moeder vormt een onuitputbare bron van liefde voor hem, en een luisterend wijs oor. Als zij uit zijn leven weg zou vallen zou Vincent in duizend puzzelstukjes komen te liggen. Zelfs lijm of ducktape zal hem dan niet meer kunnen redden. Om zijn vader geeft hij niet veel, de hufter, die zijn moeder achtergelaten heeft samen met hemzelf. Vincent hoopt dat de zak nooit meer voor zijn ogen verschijnt en dat de demonen hem al lang geleden hebben verpulverd tot as. Vincent's klauwen zijn onbewust in het koude, gladde ijs aan het kneden. Waarbij zijn lange gekrulde nagels diepe krassen in het ijs maken. Het verdriet en de pijn in zijn moeder haar ogen zal hij nooit vergeten of vergeven. Nooit.

Een plots abrupt gevoel van beweging naast hem trekt zijn aandacht en zijn helblauwe ogen schieten open. De vrouw haar ogen staan weer helder en haar temperatuur lijkt iets gerezen te zijn. Ze weigert hem uit te leggen hoe ze aan de wond op haar hand gekomen is, en Vincent besluit het daar bij te laten. Voor nu. Een glimlach warmt haar gezicht verder op en enkele woorden die dank betuigen komen uit haar mond rollen. 'Geen dank' wil Vincent zeggen maar het komt er als een lage grom uit. De vrouw komt naast hem overeind, een gevoel van leegte achterlatend. Ze had hier zeker een half uur naast hem gelegen, opgekruld in een balletje. Het gevoel dat hij voor een kortstondige tijd nódig was geweest had hem goed gedaan. Nu de vrouw weer op eigen benen verder kan voelt Vincent zich overbodig en neemt hij eigenlijk aan dat hij, in haar ogen een grote tijger, niet gewenst is. Hoe groot zal haar shock zijn als blijkt dat hij geen tijger is? Hij is beiden, nooit één van de twee. Met die twijfel in zijn hoofd staart hij haar bedenkelijk aan.

De sneeuwvlokjes dansen voor zijn ogen naar beneden afkomstig van de vrouw. Een vraag wordt aan hem gesteld, een waar hij niet direct een antwoord op geeft. Zijn instinct zegt hem dat hij haar niet alleen moet laten gaan. Maar zijn ervaring met dit soort situaties zegt hem dat hij beter kan weigeren. Altijd zijn de onwetende mensen hetzelfde, althans diegene die hij heeft ontmoet. Ze aaien je, bedanken je, maar schrikken zich volledig dood wanneer je geen levensbedreigend dier blijkt te zijn. De ironie. Vincent's blauwe ogen zijn afgedwaald naar zijn klauwen waar ze nog kort op rusten voor hij overeind springt. Nu ze beiden 'rechtop' staan komt hij tot de conclusie dat de vrouw groter was als hij eerder gedacht had. Vincent's rug komt tot net iets boven haar middel uit, waar hij stiekem best tevreden/trots over is. Hij was nooit kleinschalig geweest, zelfs niet in zijn diervorm. Vincent geeft haar geen verbaal antwoord en loopt in plaats daarvan gewoon voor haar, de ijsgrot uit. Een stralend zwak zonnetje bekleed zijn zachte vacht en vult zijn hart met de drang om te rennen. De drang om te spelen en te rollen zal moeten wachten, aangezien hij de vrouw nog niet alleen wilt laten. Net iets buiten de grot blijft haar op haar wachten, terwijl hij zijn rug en poten strekt. Kort daarna richt hij zijn blauwe ogen op de horizon, waar de zon schuin achter de sneeuwtoppen staat; een prachtige oranje gloed leggend op de witte poedersneeuw. Vincent brult luid naar het prachtige uitzicht voor hem, daarmee benadrukkend dat hij het prachtig vindt. Hij kijkt kort schuin achter zijn schouder waar de vrouw opdoemt. (?) Meteen vraagt hij zich af of zij net zoveel van het zicht zou kunnen genieten als hemzelf, hoe zou zij naar natuur kijken? Ja het is koud, maar koud kan ook zo.. zo mooi zijn.

Vincent kwispelt enkele malen met zijn staart waarbij hij plots besluit dat hij genoeg gekeken heeft en hij zonder op of omkijken aan de afdaling begint. Als ze deze pas aanhielden zouden ze wellicht voor het donker nog beneden aankomen, dat zou gunstig zijn. Ze zag eruit alsof ze een goede nachtrust kon gebruiken en hier in de bergen slaapt niemand goed; ook hijzelf niet. Bovendien zou daar meer 'rennend' wild te vinden zijn voor haar, en andere meer 'groene' producten voor hemzelf. Wanneer zou hij zichzelf vrijgeven? Wanneer is het juiste tijdstip? Is er überhaupt ooit een juist tijdstip voor? Spelend met die gedachten loopt hij nauwkeurig en voorzichtig de pas af, er vanuit gaand dat de vrouw hem zou volgen. Bij een kort stompend geluid schuin achter hem houdt hij abrupt halt. Zijn kleine ronde maar uiterst scherpe oren draaien voor een moment alle kanten op, tot ze de oorzaak hebben gevonden. Een kleine demon, kwa omvang niet veel groter als een konijn schuilt achter een van de stenen. Kennelijk is hij meer bang van ons dan wij voor hem. Zonder twijfel besluit Vincent hem daar te laten zitten, weigerend zinloos bloed te spillen.

#I'm sorry it's so bad and late. Hoop dat je er toch iets mee kunt. O, waar het vraagteken staat heb ik je feitelijk gepowerplayed. Dus kijk maar even wat ze daar wel of niet doet :]


We stand alone, together.
tag
### words
///
robb stark



Sent by forces beyond salvation, there can be not one sensation
brace yourself for all will pay, help is on the way.
Back to top Go down
View user profile
Annie Halverson

avatar

Female Posts : 35
Tokens : 12

Character sheet
Leeftijd: 16years old
Soort: Human
Partner: ..

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Tue Sep 09, 2014 3:04 pm

Annie was al goed genoed opgewarmd, maar toch wilde ze nog eventjes blijven liggen. De zachte vacht, de warmte die het afgaf was voor al genoeg. Dus, besloot ze nog voor een vijftal minuutjes te blijven liggen om te genieten van de warmte van het dier. Een glimlach verscheen op haar lichaam terwijl ze dacht aan hoe ze eindelijk van de vrede kon genieten. Haar handen deden verrassend genoeg totaal geen pijn en daar was ze best blij om, de frostbite had haar handen goed aangetast en ze keek er even verwonderd naar. Tot ze uiteindelijk besloot op te staan, omdat ze hier best wel weg wilde en dit omdat haar handen dan konden genezen. . “Dankje, dankje voor alles,” ze maakte haar jas in orde en ze haalde sneeuw uit haar haren terwijl ze weer rechtstond. “Kom je mee?” haar vragende blik richtend naar het dier, hopend dat hij haar niet alleen zou laten. Natuurlijk had ze geen enkel flauw benul hoe hier alles werkte, ze wist niet dat er mensen bestonden die zichzelf in dieren konden veranderen, dat er magiërs en zelfs demonen bestonden. Voor haar was alles hier vreemd, maar ze zou de wondere wereld van dit gebied wel snel genoeg leren kennen.

De tijger stond op en even keek ze verbaasd naar hoe groot het dier wel niet was. Maar ze wist dat ze geen vrees moest voelen voor het dier. Ze grinnikte: “Je bent groot.”
Ze volgde het dier wanneer hij besloot naar buiten te gaan, ze besloot mee naar het landschap te kijken, haar mond viel open toen ze zag hoe prachtig het hier wel was. Haar glimlach werd nog breder en haar hand wreef afwezig over de rug van het dier dat naast haar stond, niet beseffend dat het misschien irritant kon zijn voor het dier. Haar ijsblauwe ogen straalden een en al vrolijkheid uit terwijl ze nog eventjes goed keek naar het landschap en ze knikte instemmend, hier wilde ze oud worden, dat besefte ze nu.

Toen de tijger besloot om aan de afdaling te beginnen, deed Annie haar jas goed dicht om hem tot op de poot te volgen zodat ze hem niet zou kwijtraken, dit was het dichtste dat ze bij vriendschap was geweest. Nooit had ze echt vrienden gehad, maar deze tijger leek al dichter te komen dan dat anderen ooit al waren gekomen. Haar blauwe ogen straalden een soort van ‘ik ben gelukkig’ uit en ze bleef verder wandelen, nog lichtjes verzwakt van de kou, maar het zou haar lukken. De twee dolken zaten weer veilig in hun schede. Even hield de tijger halt en besloot Annie van een van de bessenstruiken een handjevol niet giftige besjes te plukken zodat ze al iets in haar maag had. Ze was geen vleeseter, maar hield meer van planten en besjes en andere fruitsoorten. Toen het eerste besje in haar mond verdween glimlachte ze, de zoete vloeistof van het besje maakte haar mond al stukken minder droog. Eenmaal de tijger weer verder liep, volgde ze hem op de poot al besjes etende. “Ik ben Annie trouwens, “ begon ze al grinnikend, terwijl ze weer een besje in haar mond propte, haar maag kwam eindelijk weer tot rust.

// Het is al langer dan mijn vorige post, dus je tekst was goed :3
// Annie is vegetarisch trouwens Razz


Back to top Go down
View user profile
Vincent O'Byrne
Grand prince
avatar

Male Posts : 153
Tokens : 37

Character sheet
Leeftijd: 17 years old
Soort: Shapeshifter
Partner: I'll go the way, lead the way to your darkest sin

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Sat Sep 13, 2014 6:20 pm


I N T O  T H E  C O L D WITH ANNIE HALVERSON

Een trotse, tevreden blik doet Vincent's blauwe ogen ophelderen. Ze had gezegd dat hij 'groot' was, en dat kwam aan als een groot compliment. De rest van zijn familieleden waren allemaal kleiner als heuphoogte. Althans de familieleden die hij daadwerkelijk 'kende'. Zijn vader scheen groot te zijn geweest, minstens even groot als hemzelf nu. Vincent's moeder beschreef de oude zak vaker dan dat Vincent geïnteresseerd was geweest. 'Volwassen' zijn heeft zo zijn voordelen, nu loopt hij gewoon de hut uit wanneer ze er weer over begint. Over haar zogenaamde 'gevoelens' voor de man die zoveel jaren geleden haar als oud vuil gedumpt heeft. Misschien ligt het aan de emotionele capaciteit van Vincent, maar het komt zijn botte hoofd niet door hoe je nog altijd verliefd kunt zijn op iemand die je zo'n pijn heeft gedaan. Alsof hij zijn mening moet bekrachtigen knalt hij een poot extra hard het ijs op, zijn scherpe nagels het ijs doorborend. Vincent's humeur lijkt spontaan even 'koud' te zijn geworden als de temperatuur om hen heen, enkel en alleen door de negatieve gedachten. Vincent's gevoel van trots en tevredenheid lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen te zijn. En hoewel dat niet vanbuiten te zien valt, is het wel te voelen in de lucht.

Voorzichtig tuurt Vincent over zijn schouder heen, op zoek naar de vrouw, die gelukkig nog altijd achter hem loopt. Kort denkt Vincent terug aan het prachtige uitzicht van de zonovergoten sneeuwtoppen en zijn donkere stemming lijkt weer weg te smelten en aan haar gezicht erbij. Ze had naar Vincent's mening een 'ware' glimlach getoond en daar was hij blij om. Een rilling schiet over zijn rug heen, de plek waar zij hem eerder gestreeld had. Oja, dat was ook nog gebeurd beseft hij zich simplistisch. Hij gaapt de ervaringen weg en struint verder de pas af, halverwege besluitend om stil te gaan staan. Vincent houdt zijn kop schuin en kijkt haar doordringend aan. Hij wilde weten hoe het met haar ging, maar hoe ging hij dat nu duidelijk maken? Vince houdt zijn hoofd extra schuin en drukt zijn oren ietsje plat, waardoor het geheel er onschuldig uit komt te zien. Dit zou haar wellicht uitnodigen om in ieder geval íets te zeggen, wat dan ook. Vincent bekijkt haar voorzichtig, zichzelf voor een moment op zijn kont zettend. Ze lijkt blij komt uit zijn korte observatie. De geur van besjes dringt zijn neusgaten binnen, bessen die hijzelf hier ook wel eens geplukt had. Hoewel het niet slim is om zomaar bessen van de struiken af te plukken weet Vincent zeker dat deze niet giftig zijn en laat hij haar haar gang gaan. Lui tilt Vincent een poot op, om deze uitgebreid te wassen. Zijn tong glijd langs zijn scherpe klauwen af en over de bal van zijn poten heen, zorgvuldig alles schoon makend. De pauze is van korte duur aangezien Vince besluit weer vluchtig verder bergafwaarts te lopen. Vanachteren hoort hij plots een stem, háár stem natuurlijk. Annie. Een naam, nee háár naam. Vince knikt kort, en begint vervolgens tevreden te spinnen. De verdwaalde vrouw heette dus Annie.

'Kleine' groene bomen komen dichter en dichterbij tot het moment er is dat de 'kleine' bomen enorm zijn geworden, en de twee - tijger en mens - zich er tussen bevinden. De zon is laag achter bergen gaan hangen en het schemert nu overduidelijk. Vincent is sinds het horen van haar naam niet gestopt met spinnen, waardoor er nog geen echte stilte tussen hun beiden is geweest. Hij wist precies waar hij naartoe ging, een beschutte plek, niet van hier. Abrupt houdt Vincent weer halt, zijn oren 360 graden om hun as draaiend. Wild dier, 100 nee 50 meter en naderende. Defensief springt Vincent voor Annie haar lichaam, zijn bovenlichaam naar de grond zakkend en zijn staart hevig door de lucht zwiepend. Het kon een gewoon hert zijn maar ook een die bezeten was. Enkele seconden verstrijken, tot Vincent hem in zijn vizier heeft. Een ree van enkele jaren oud staat in de schaduwen tussen de bosjes. Het dier denkt vast dat hij daar niet gezien wordt, maar hij kan het niet meer mis hebben. Zonder twee keer na te denken springt Vincent, klauwen uitgetrokken, op het dier af. Brullend en grommend weet Vincent het dier op de grond te krijgen. Zijn poot duwt hij op het dier zijn nek waarna Vince het bezeten dier kort aankijkt. Hij haatte het om dit te doen maar er was geen andere optie meer. Met snelle graai van zijn tanden trekt hij het dunne vel van het hert af. Vluchtig bijt hij door naar de slagader die parallel aan de ruggengraat loopt. Kort hierna stopt het dier met tegenstribbelen en ligt het stil onder hem. Bloed glijdt langs Vincent's kaken af, de grond vullend met vuil en oneerlijk bloed. Vincent likt zijn tanden en nabije haren af en draait zich dan om, terug dribbelend naar de plek waar Annie was.

Hij duwt zijn oren zijn nek in en loopt langs haar af. Op stevige pas loopt hij verder, ontevreden over zijn acties van een aantal minuten geleden. Hij wilde niet dat iemand hem zo zag, niemand niet. Enkele minuten later komt Vincent aan op de plek van bestemming, die hij kort inspecteert op 'ongewenste gasten'. Het is een open plek met overhangende hoge bomen, een vlakke droge grond die recht is; wat wil je nog meer? Verzekerd dat ze alleen zijn, draait hij zich naar Annie toe die hij onschuldig aanstaart. Een vuur zou wel gewenst zijn bedenkt hij zich kort. Bedenkelijk kijkt hij Annie aan, nietszeggend natuurlijk. Vince voelt zijn maag rammelen maar besluit het voor voorlopig te negeren. Hij wilde Annie hier niet alleen achter laten in het donker. De negatieve energieën zijn 's nachts en in de schaduw van de bergen erger als normaal. Eten kan hij morgen ook nog besluit hij koppig. Uiteindelijk legt hij zichzelf op de grond neer, zijn hoofd op de koele grond leggend, vanuit daar Annie half-half in de gaten houdend. De slaap nam het langzaam van hem over, heel heel langzaam.

#hihi ok. En over dat vega gedoe, Vince geloofd gewoon snel dat anderen geen vega zijn zoals hem en zijn familie ;] xD
Meh ik beloof een beter postje, de volgende dan :']


We stand alone, together.
tag
### words
///
robb stark



Sent by forces beyond salvation, there can be not one sensation
brace yourself for all will pay, help is on the way.
Back to top Go down
View user profile
Annie Halverson

avatar

Female Posts : 35
Tokens : 12

Character sheet
Leeftijd: 16years old
Soort: Human
Partner: ..

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Sun Sep 14, 2014 12:33 pm

“Je bent groot.”
Dat waren de woorden die haar mond verlieten zodra de tijger zichzelf op zijn achterpoten zette, zoals een mens zou lopen. Annie vond het een vreemd zicht, maar misschien was het een speciaal dier? Een dier dat had geleerd om op zijn achterpoten te lopen? Ja dat was het vast, een glimlach sierde haar gezicht toen ze  had besloten de tijger te volgen toen hij verderging. Even had ze zichzelf een moment gegund om na te denken, ze was weggerend van haar tribe en wilde niet meer terugkeren, de gedachte aan haar dode ouders deed haar trillen, ze was het bloed, de lijken en de geur van de dood wel gewend. Haar tribe waar ze gedwongen in had gezeten moordde heel de tijd. Ze had het brandmerk nog op haar rug, maar die tijd was nu voorbij. Ze moest aan andere dingen leren denken, ze schudde haar hoofd en besloot naar het prachtige landschap te kijken.
 

Ze had besloten haar woorden van dank te betuigen en ze wist dat dit genoeg was voor haarzelf nu. Ze besloten verder te gaan, Annie plukte wat bessen van een struik en at deze op, wetende dat deze haar genoeg energie zouden geven. Ze haatte het doden van dieren, vond het afschuwelijk om eender welk dier ten onder te zien gaan. De tijger dacht hier anders over dacht ze zodra ze zag dat hij op een hert afrende en het beest doodde. Haar ogen verwijdden zich bij het zicht van het dier dat doodging en ze sloeg haar hand geschrokken voor haar mond. Ze probeerde zichzelf te recupereren zodat het dier haar geschoktheid niet zou zien. Haar blauwe ogen keken naar de tijger, die langs haar passeerde. Eventjes  hurkte ze bij het dode dier en begraafde ze het onder een beetje aarde en legde ze er een bloemetje over. Terwijl ze achter de tijger spurtte om hem in te halen, onderweg vond ze een goede tak en nog wat goed sprokkelhout en gristte ze wat bessen en plantjes mee dat ze konden eten.

Eenmaal ze bij de tijger was, legde ze alles neer, samen met het voedsel dat ze meehad. Uit haar tas haalde ze een touw en een zelfgemaakte fles met water in. Ze begon een vuurtje te maken sinds ze de blik van de tijger had gezien, ze grinnikte “je bent zo schattig en pluizig,” mompelde ze zachtjes met een grijns voor ze eindelijk haar vuur had kunnen maken en de voedselbuit in twee deelde. “Hopelijk lust je besjes en plantjes,” zei ze, glimlachend terwijl ze aan haar besjeshoop begon. Eenmaal ze klaar was, besloot ze zichzelf op te krullen in een bolletje en sloot ze langzaamaan haar ogen, om dan vredig in slaap te vallen.


// Het was een prima post :3


Back to top Go down
View user profile
Vincent O'Byrne
Grand prince
avatar

Male Posts : 153
Tokens : 37

Character sheet
Leeftijd: 17 years old
Soort: Shapeshifter
Partner: I'll go the way, lead the way to your darkest sin

PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   Mon Sep 22, 2014 2:15 pm


I N T O  T H E  C O L D WITH ANNIE HALVERSON

Bitter ligt Vincent in een hoekje van hun zelfgemaakte kamp. Met zijn ogen op de grond gericht blijft hij stil liggen. Hij weigert op te staan en hij weigert te eten van de bessen die Annie hem gegeven had. Zijn hoofd is een warboel vol onbelangrijke informatie. Hij kon niet lang meer bij Annie blijven, niet omdat hij haar vervelend vond maar meer omdat hij zijn tribe niet langer in de steek kon laten. zijn kamp gesitueerd bij Ayami river is Duke-loos en dus huidig weerloos.  De gedachte aan zijn kamp wat helemaal ondersteboven ligt doet zijn futloze lichaam rillen uit angst. Dat was het, angst. De afgelopen tijd scheen hij niets meer te kunnen hebben, zelfs het doden van een dier bezeten door een demoon deed blijkbaar de stoppen overslaan. Alles sinds hij de leider geworden is van Synergy. Iedereen zei tegen hem dat hij het wel goed zou gaan doen, dat hij een goede leider was en dat ze zeker wisten dat er op hem te bouwen viel. Vincent zelf is niet zo zeker. Wat nu als hij het niet aan kan? Wat nu als hij niet meer wilt en wat nu als er door zijn schuld honderden doden vallen!? Wanhoop vult zijn maag, die geïriteerd knort als gevolg van zijn koppig- en hongerigheid. Alle plotselinge verantwoordelijkheden vielen hem zwaar, heel zwaar en het leek alsof er niemand was om erover te praten. Niemand had dezelfde verantwoordelijkheden, niemand leek hem te begrijpen. Zijn moeder was een geboren leider geweest en de stam had alleen maar significante vooruitgangen geboekt sinds zij leider was geworden. Wat nu als hij die stijgende lijn niet zou kunnen volhouden? Vincent blaast zijn adem stevig uit en maait een poot slaperig over zijn hoofd heen, wat een dag.

Het vuur wat Annie gemaakt heeft knettert en knispert subtiel op de achtergrond, terwijl de rest van de junglegeluiden de 'hoofdrol' krijgen. In Vincent's hoofd speelt overigens een heel ander geluid, een geluid wat hem heeft duidelijk gemaakt dat hij diep in zijn ziel een dier is. Het geshockeerde geluidje van Annie toen hij het door een demoon bezeten dier doormidden had gescheurd speelt keer op keer af in zijn hoofd. Als een melodietje op replay hoort hij zijn 'geen enkel gevoel voor leed' aan. Hij had het haar willen besparen maar blijkbaar was hij daar weeral niet in geslaagd. Ze had nu vast het verkeerde idee over hem, niet dat ze de plank eigenlijk mis kon slaan. Hij is en blijft een dier met zo nu en dan de instincten van een nouja, een dier. Hij had geen keus, hij kon een dier wat op hen jaagde niet toelaten in de nacht. Hoezeer hij het ook anders gewenst had, dit zijn de dingen die je soms moet doen in Alivar. Hij luistert kort naar Annie's woorden maar laat geen zichtbare reactie zien. Schattig en pluizig? Yeah right, wacht maar tot je me in mensenvorm ziet.

Het duurt niet lang voordat Annie zichzelf in een bal krult en na plus minus tien kleine minuten in slaap valt. Haar ademhaling is kalm waardoor Vincent tot de conclusie komt dat ze vast en zeker in een goede droom is beland. Zo stil als hij is komt hij overeind en loopt hij stilletjes richting het vuur toe. Hij werpt zijn blik in het vuur en volgt de dansende vlammen die zijn vacht proberen te schroeien. De intense hitte doet het vocht rondom zijn lippen en ogen opdrogen, en laat deze onderdelen pijnlijk branden. Voor een aantal minuten is hij verloren in de spelende vlammen tot hij het zat is en zich aan een van de randen van de open plek neerlegt.

Uren en uren passeren, uren die Vincent half slapend-half wakker doorbrengt. Enkele malen had hij wat geritsel in de bosjes gehoord, maar buiten dat was het een bijzonder rustige nacht geweest. Zeer zelden had hij zo'n kraakheldere nacht gezien als deze en hij genoot er elk intens moment van. Wanneer de eerste ochtendgloriën aan de hemel verschijnen sluit Vincent zijn ogen en laat hij zich meeslepen in een diepe onrustige slaap.

Het vuur brand, overal dansen de vlammen in de nacht. De vlammen likken de bomen en verschroeien alles wat op hun pad komt. Niets blijft over van waar het vuur geweest is, slechts donker as. De geur is afschuwelijk, en de hitte die in de omgeving had doet Vincent's neusvleugels verschroeien. De tranen in Vincent's ooghoeken condenseren vanaf het moment dat ze verschijnen. Hij had gefaalt, het was voorbij. Hij was schuldig aan meer als 20 doden. De demonen hadden hun zin.. het was over.

Abrupt wordt Vincent wakker, zijn ademhaling snel en kort. Zijn hart slaat in zijn keel terwijl zijn ogen op een rap tempo open en dicht knipperen. Een nachtmerrie.. het was een nachtmerrie. Een gevoel van opluchting verspreid zich als koud water op een brandwond en dooft zijn gevoel van onrust. Met zijn zicht nog vaag en schudderig tuurt hij vanaf zijn positie over het kamp heen. Zijn zicht wordt overigens ineens kraakhelder wanneer hij vingers ziet in plaats van klauwen en gladde armen in plaats van zijn vacht. Hij schiet half-overeind en kijkt over zijn half naakte lichaam heen. Op de een of andere manier had hij altijd een broek en onderbroek aan maar ontbrak zijn shirt. Waar het naartoe ging, geen idee? Het scheurt waarschijnlijk tijdens het transformeren. Iets doet hem beseffen dat hij niet alleen is in het kamp. Annie! Shit. Wat moest hij nu zeggen? Het is niet wat het lijkt? Vincent's wangen kleuren bij die gedachte en hij besluit om gewoon helemaal niets te zeggen. Transformeren zou haar wakker maken, en hij wilde haar evenmin hier weerloos achterlaten. Uit wanhoop vist hij een verkreukeld blaadje uit zijn broekzak en begint dat uiteen te vouwen, om het daarna via ingewikkelde technieken weer in elkaar te vouwen. Origami, niet het meest leuke maar wel de meest effectieve manier om je zenuwen op orde te brengen. Vincent's buik knort. ''Ugh..'' ontsnapt zijn rauwe keel. Oef, het moet al dagen geleden zijn sinds hij zijn menselijke stem gebruikt heeft. Vincent schraapt zijn keel tot dat het beter voelt en zucht dan. Hoe laat zou het zijn? Welke dag zou het zijn? Hoe zou het met zijn stam gaan? Vragen overspoelen zijn zenuwen en in kleermakerszit piekert hij verder.

#laatheidd, en aww je woorden doen me goed :]. Ik wilde hem niet helemaal naakt laten ronddansen aangezien hij niet een twee drie aan kleding kan komen. xD Dus een beetje niet helemaal realistisch I'm sorry. xD Ah, je mag trouwens zelf beslissen. Misschien was Annie al wakker toen Vincent wakker werd. Kijk maar wat je doet ^^ En YAY hij heeft eindelijk wat 'gezegd'.


We stand alone, together.
tag
### words
///
robb stark



Sent by forces beyond salvation, there can be not one sensation
brace yourself for all will pay, help is on the way.
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Help me, it's so cold here... (OPEN)   

Back to top Go down
 
Help me, it's so cold here... (OPEN)
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1
 Similar topics
-
» Just chilling ( open)
» Open certificate?
» ~FORGE WORLD OPEN DAY~
» Tied or Open?
» Painting Diary - Dread Lord on Cold One

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
 :: NORTH :: ICY CAVERN-
Jump to: